როდესაც ათეისტებს თავისი შეხედულების მეცნიერული დასაბუთება ჭირდებათ, რბილად რომ ვთქვათ, არც საკუთარი თავის და არც აუდიტორიის წინაშე ბოლომდე გულწრფელები არ არიან. მართლაც, როგორ შეუძლია მეცნიერებას დაამტკიცოს… ( არც კი ვიცი გამართულად როგორ ჩამოვაყალიბო ეს აზრი) ,- ძირითადად ამისთვის სიტყვების უცნაურ თანწყობას იყენებენ „ ღმერთის არ არსებობა“. სისულელეა, მეცნიერება მსგავს არაფერს არ აკეთებს და  არც არასდროს გაუკეთებია!  მას თავისი კონკრეტული ამოცანები აქვს და მათი ამოხსნით არის დაკავებული, ღმერთის არსებობა კი მის ინტერესში არსდროს არ  შედიოდა. ეს საკითხი მხოლოდ რწმენის კომპეტენციაა — ან გწამს ღმერთის, ან არა. მეცნიერული არგუმენტები კი, რომლებიც (როგორც ათეისტები ამტკიცებენ) მათ შეხედულებებს ამყარებენ, ხშირად პირიქით — ღვთის არსებობის დამამტკიცებელია. მაშინაც კი,  როცა საქმე ერთი ადამიანის რწმენას და შეხედულებებს ეხება.

იოანე კაზარიანი

(წმ. ნინოს სახელობის მართლმადიდებლური ქრისტიანული  აპოლოგეტიკურ-მისიონერული ცენტრი)

ჩვენ ვაგრძელებთ ჩვენს კრიტიკულ შენიშვნებს რობერტ ხაიდლერის (საევანგელიზაციო ცენტრის ,,სიონის დიდება’’  უფროსი პასტორი, ტეხასი, აშშ) წიგნზე სახელწოდებით ,,მესიანური ეკლესიის აღდგენა!’’ (1), კონკრეტულად ამ ნაშრომის ერთ თავს – ,,როგორ უარყო ეკლესიამ ებრაული ფესვები’’ – ეხება ჩვენი უკვე მეოთხე შენიშვნა (2).

ბოლო დროს სოც. ქსელებში ხშირად წააწყდებით ციტატებს, რომლებიც დიდ ფიზიკოსს და მათემატიკოსს ალბერტ ეინშტეინს ეკუთვნის. მორწმუნე ადამიანები, რომლებიც მის აზრებს ციტირებენ, დიდი მეცნიერის ავტორიტეტით რელიგიის პოზიციის გამყარებას ცდილობენ. ჩემი აზრით დროა ამ საკითხს ნათელი მოვფინოთ.

ავტორი: პროტოპრესვიტერი იოანემეიენდორფი
თარგმანი:  დეკანოზი ლევან მექოშივლი

ბოლო ათწლეულებში, აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის საღვთისმეტყველო დიალოგების ატმოსფერო ძლიერ შეიცვალა. მე გულწრფელად მწამს, რომ დადგა დრო, როდესაც შეგვიძლია განვიხილოთ ის მნიშვნელოვანი საკითხები, რომლებიც განყოფს აღმოსავლეთსა და დასავლეთს. მე მინდა ნათელი მოეფინოს იმ პრობლემას და აღვწერო ის მდგომარეობა, რომლის დროსაც აღმოსავლეთში ქრისტიანული ღვთისმეტყველების ბევრი მნიშვნელოვანი საკითხი განიხილებოდა. როდესაც ასეთ ვრცელ საკითხს ვეხებით, იმის საშიშროებაც არსებობს, რომ მხოლოდ საერთო ფრაზებით შემოვიფარგლოთ. მიუხედავად ამისა, მე შევეცდები წარმოვადგინო ამ პრობლემების გადაჭრის გზები, მისი ამომწურავი საღვთისმეტყველო შეფასების გარეშე. შევეცდები საკითხი წარმოვაჩინო ისე, როგორც მათლმადიდებლებს გვესმის, კამათის და აღმოსავლეთის და დასავლეთის კონცეფციათა დაპირისპირების გარეშე. მსურს, რომ ნათელი მოეფინოს იმ კითხვებს, რომლებიც წარმოიშობა ეკუმენური დიალოგებისას.

წინათქმა ამ წიგნის სათაურში პოზიტიური წინადადებით, როგორც დებულებით, უდავო ჭეშმარიტებაა გაცხადებული _ თუ სა- ყოველთაო, ანუ უნივერსალური არ შეიცავს კერძოობითს, განსაკუთრებულს, საკუთრივს, ეს იმის ნიშანი იქნება, რომ საყოველთაოს არ შეუღწევია ადამიანის ცნობიერებასა და ყოფიერებაში. ის საყოველთაო და უნივერსალური მოძღ- ვრება კი, რომლის გარშემო ჩვენი დიალოგი წარიმართა, შეიქმნა საკუთრივ ადამიანისთვის “უწინარეს ყოველთა საუკუნეთა”, ანუ მას მარადიული ღირებულება აქვს. თუ დავსვამთ კითხვას, სად ცოცხლებს, სად იძენს ცხოველმყო- ფელობას ესოდენ ამაღლებული ხარება, ვუპასუხებთ: მის ყოველ კონკრეტულ გამოვლინებაში. როცა საყოველთაო დაეშვება მაღალი სფეროებიდან, ის კერძო სახეს იღებს. სა- მების მეორე წევრი თუ განკაცდა, მისი განკაცების ადგილი, რასა, ეთნოსი, კულტურული გარემოცვა იმთავითვე განი- საზღვრა, როგორც კერძოობითი, განსაკუთრებული. მარა- დიული ძე ღვთისა გახდა ძე კაცისა ყველა ზოგადი და კერ- ძოობითი ადამიანური თვისებებით დაწყებული და ეროვნუ- ლობით დამთავრებული. ძე კაცისამ ხორცი შეისხა და ეს უკვე ნიშნავს იმას, რომ საყოველთაომ განსაკუთრებულში ჰპოვა ბინა.