მინდა გაგიზიაროთ ჩემი ფიქრები მეცნიერებისა და რწმენის სფეროში ეჭვის არსებობის შესახებ. ეს ჩემთვის განსაკუთრებულად საინტერესო და მნიშვნელოვანია, რადგან თავად მივიღე სამეცნიერო განათლება და დიდხანს ვიყავი ექიმი. დღეს კი მოძღვარი ვარ. ახლა სწორედ ეჭვების შემოქმედებით მხარეზე მინდა გესაუბროთ-როგორც მორწმუნის, ასევე მეცნიერის ცხოვრებაში.

მრავალნი აღდგნენ ჩემს წინააღმდეგ» (ფსალმ. 3:2). სხვაგან კი ღმრთის სახიერებასა და მსწრაფლშემწეობას აღწერს, რომელსაც ღმერთი მის ჭეშმარიტ მაძიებელთ აღმოუჩენს და ამბობს: «ესმა ჩემი მოწოდება ჩემს სიმართლის ღმერთს. ჩემს ჭირში შენ მაძლევდი გასაქანს, შემიწყალე და ისმინე ჩემი ლოცვა» (ფსალმ. 4:2). როგორც წინასწარმეტყველმა ესაიამაც ბრძანა: «მაშინ მოუხმობ და ხმას გაგცემს უფალი» (ესაია 58:9) ანუ, სანამ დაასრულებდე ღაღადისსა და ლოცვას ღმრთისადმი, მან უკვე იცის შენი სათხოვარის არსი, რითაც წინასწარმეტყველი გვასწავლის ღმრთის მიმართ ლოცვას და გვასწავლის როგორ უნდა ევედრებოდეს უფალს ცოდვებში დანთქმული კაცი: «უფალო! შენი გულისწყრომით ნუ მამხილებ და შენი რისხვით ნუ დამსჯი» (ფსალმ. 6:2). მეოცე ფსალმუნში კი აჩვენებს, რომ შესაძლოა ღმერთმა გარკვეული პერიოდით გაახანგრძლივოს განსაცდელი: «როდემდე დამივიწყებ, უფალო, სამუდამოდ?

იოანე კაზარიანი

(წმ. ნინოს სახელობის მართლმადიდებლური ქრისტიანული  აპოლოგეტიკურ-მისიონერული ცენტრი)

ჩვენ ვაგრძელებთ ჩვენს კრიტიკულ შენიშვნებს რობერტ ხაიდლერის (საევანგელიზაციო ცენტრის ,,სიონის დიდება’’  უფროსი პასტორი, ტეხასი, აშშ) წიგნზე სახელწოდებით ,,მესიანური ეკლესიის აღდგენა!’’ (1), კონკრეტულად ამ ნაშრომის ერთ თავს – ,,როგორ უარყო ეკლესიამ ებრაული ფესვები’’ – ეხება ჩვენი უკვე მესამე შენიშვნა (2).

ერთ-ერთი ძველი დროის მწერალი ამბობდა:- გაცნობიერება იმისა, რომ ღმერთი ცხოვრობს ჩვენში, უკვე რწმენაა. თუ სარწმუნოების ცნებას, როგორც შინაგან გამოცდილებას, განვავითარებთ სიღრმისეულად, მაშინ შესაძლებელია მივიდეთ იმ დასკვნამდე, რომ რწმენა არის გაცილებით ბევრისმომცველი, ვიდრე უბრალოდ რელიგიური შემეცნება. სულიერება  არის ის, რომ ადამიანი იხედებოდეს საკუთარ თავში და ამ სიღრმიდან უგდებდეს ყურს, თუ რას მოუწოდებს მას სულიწმინდა.