იოანე კაზარიანი

 (წმ. ნინოს სახელობის მართლმადიდებლური ქრისტიანული აპოლოგეტიკურ-მისიონერული ცენტრი)

    მკითხველის წინაშე მდებარე სტატია არ წარმოადგენს სპეციალურ კვლევას, არამედ, ის ერთგვარი შეთავაზების ფორმაა, სადაც ძირითადი აქცენტებია გადანაწილებული, რაც ჩვენს მიერ განსახილველ საკითხს განსაკუთრებულ ინტერესს სძენს. სახარებისა და ძველი აღთქმის ტექსტების ურთიერთმიმართება საკმაოდ კარგად არის შესწავლილი, რასაც ვერ ვიტყვით სახარებისა და იუდეველთა გადმოცემის მიმართ ურთიერთმიმართებაზე, რადგან ეს საკითხი ნაკლებად არის განხილული. სახარების კითხვისას ადვილად შევნიშნავთ, რომ მაცხოვარი, თავისი ქადაგების დამკვიდრებისა და მეტი ხელმისაწვდომობისათვის, ებრაელთა გამო, ძველი აღთქმის ავტორიტეტს მიმართავს. ძველი აღთქმისადმი ხშირი მიმართვა, ძველი აღთქმისეული ალუზიები მისი სიტყვების ავტორიტეტულობის დამოწმებას ისახავდა მიზნად. ძველი აღთქმისადმი ამგვარი დამოკიდებულების პრინციპი სავსებით კანონზომიერი იყო.

მეათე საღვთისმეტყველო-პოლემიკური თხზულების სათაურია: „კვიროსის პრესბიტერ უფალ მარინუსისადმი მიწერილი წერილის ასლი.“ ეს ეპისტოლე დაიწერა იმპერატორ ჰერაკლეს მიერ „ექთეზისი“ (638) გამოქვეყნების შემდეგ. ტექსტში არის ამის პირდაპირი მინიშნება: „თითქმის მთელი ექთეზისი შედგენილია და ნაკარნახევია მის მიერ (თეოდორე ფარანელი). „როგორც უკვე ავღნიშნეთ წმინდა მაქსიმე იცნობს ეკთეზისის ავტორებს და თეოლოგიურ წყაროებს,

იოანე კაზარიანი 

(წმ. ნინოს სახელობის მართლმადიდებლური ქრისტიანული აპოლოგეტიკურ-მისიონერული ცენტრი)

ჩვენს მიერ მოწოდებულ თემაში გვსურს გავამახვილოთ მკითხველის ყურადღება სწორედ იმ ასპექტზე, რომელიც როგორც ჩვენ ვფიქრობთ, საჭიროებს განსაკუთრებულ აქტუალიზაციას. თვით სტატიის სათაური ჩვენს მიერ ისეთი გაგებით წესით და აქტუალურობით არის შესრულებული: ეკლესია, გადმოცემა და წმინდა წერილი, როგორი გაგებითაც ისინი მოიაზრებოდნენ, აღიქმებოდნენ და განიცდებოდნენ ორი ათასი წლის განმავლობაში კათოლიკე სამოციქულო ეკლესიის წევრების ანუ ქრისტიანების მიერ. თავად თემა არ მოითხოვს ხანგრძლივ გამოკვლევას, რადგან არსებითად — იგი არ არის რთული. სამწუხაროდ, ზოგიერთი ქრისტიანული დენომინაციები ხელოვნურად ართულებენ რა ამ საკითხს, ემხრობიან პრინციპს „მხოლოდ წერილი“ (ლათ. Sola Scriptura), რაც არ შეესაბამება, როგორც ანტიკურ, ასევე შუასაუკუნეების ქრისტიანულ სულსა და აზრებს. ეს აბსოლუტური ხელოვნურობა და წმინდა წერილის რადიკალიზაცია და როგორც თვით ამ საკითხის დასმა სწორედ ამ რაკურსით — არ გვხდება ეკლესიის ისტორიაში.