არაერთგზის გვითქვამს, რომ წმინდა წერილის განმარტება უნდა მოხდეს იმგვარად, როგორც ამას ეკლესიის მამები აკეთებდნენ, ე.ი. წმინდა გადმოცემის შესაბამისად. წმინდა გადმოცემა არის უპირველეს ყოვლისა გამოცდილება, გარდასულ საუკუნეთა უდიდესი ქრისტიანების მიერ წმინდა წერილის წაკითხვის გამოცდილება, მათი გამოცდილება წმინდა წერილის მიხედვით ცხოვრებისა. ის ფასდაუდებელი და შეუცვლელია, მისთვის გვერდის ავლა კი-შეუძლებელია. შეცვლით მხოლოდ ერთი ავტორიტეტის მეორეთი შეცვლაა „შესაძლებელი“, მაგალითად, იოანე ოქროპირისა ჟან კალვინით, როგორც ეს პროტესტანტმა რეფორმატორებმა მოიმოქმედეს.

ჩემი აზრით, ის შემდეგ ორ კრიტერიუმს უნდა აკმაყოფილებდეს: 1) მღვდელი ვალდებულია, რომ თითოეული მასთან მიმსვლელი მიიღოს ისე, როგორც მისი თანაბარი ღვთის წინაშე. ეს არც ფამილარობას ნიშნავს და არც მის მიერ უდიერ დამოკიდებულებას მღვდლისადმი, არამედ მხოლოდ იმაზე მეტყველებს, რომ არ შეიძლება მოძღვრის დამოკიდებულება მასთან მიმსვლელის მიმართ იყოს ,,ზემოდან ქვემოთ“.

აღსარება მოძღვარს შაბათს საღამოს ლოცვაზე ჩავაბარე, მაგრამ კვირას ლიტურღიაზე, ზიარების წინ გამახსენდა ერთი ცოდვა, რომელიც არ შემინანებია, უცებ დავიბენი, არ ვიცოდი რა მექნა? ვთხოვო მღვდელს, რომ კვირას დილით თავიდან ჩაიბაროს აღსარება? მაგრამ მამაოს ლიტურღიისას დრო არ აქვს აღსარებისთვის, როგორ მოვიქცეთ ასეთ შემთხვევაში? ვეცადოთ თავიდან ჩავაბაროთ აღსარება კვირა დილით თუ უმჯობესია ვეზიარო და შემდგომ ჩავაბარო აღსარება? ნატალია
პასუხობს დეკანოზი ალექსი პოტოკინი:

მამა ალექსანდრე შმემანი “დღიურებში” იდეოლოგიას ამგვარად განმარტავს: “იდეოლოგია – ეს არის ქრისტიანობა, რომელიც მოსწყდა ქრისტეს, ამიტომაც წარმოიშვა იგი და გაბატონებულია “ქრისტიანულ სამყაროში”(გვ.192). აქვს თუ არა თანამედროვე იდეოლოგიას რელიგიური ფესვები? უნდა აიღონ თუ არა თავის თავზე ქრისტიანებმა პასუხისმგებლობა ქრისტიანობის იდეოლოგიური მეტამორფოზების გამო?

რუსული მართლმადიდებელი ეკლესიის მიმართ კრიტიკის ტალღა გამოიწვია მისი (ეკლესიის) მსახურთა გარკვეული ნაწილის ქადაგებებმა, რომელებიც ეკლესიურ სწავლებას სცილდება. აღნიშნა მოსკოვის სასულიერო აკადემიის პროფესორმა, პროტოდიაკვანმა ანდრეი კურაევმა.