წმ. ნიკოლოზ იაპონელს საეპისკოპოსო კათეხიზატორი — სახელად ოოკრა ესტუმრა. — რაზე გსურთ საუბარი? -მე იაპონიაში ქრისტიანობის დღევანდელი მდგომარეობა, მისი განშტოებების და სექტების არსებობა მაშფოთებს. -მადლობა ღმერთს ჩვენთან ეს არ ხდება. თქვენთვის პროტესტანტებისთვის კი სექტები ბუნებრივი მდგომარეობაა და გასაკვირიც იქნებოდა, რომ ისინი არ არსებოდნენ. თქვენ ღვთის სიტყვას თქვენებურად აღიქვამთ, სხვა თავისუბურად, მესამე და მეოთხეც თავისებურად და ა.შ. თითოული თქვენთაგანი უფლის სიტყვაში ღმერთს კი არ ჭვრეტს, არამედ საკუთარ აზრს და მასვე ეჭიდება… ვინაიდან ისმისთვის უფრო მისაღებია…  ამიტომაც მიიღეთ ამდენი სექტა. ჩვენთან ასე არ არის. წმ. წერილის გარდა ჩვენ წმ. გარდამოცემაც გვაქვს, ანუ ეკლესიის ცოცხალი სიტყვა, მოციქულების დროიდან მოყოლებული ვიდრე აღსასრულამდე… თუ ჩვენთვის წმ. წერილში რაიმე გაუგებარია ეკლესიას ვეკითხებით, ანუ როგორ ესმით ესმოციქულებს მათ მოწაფეებს, მოწაფეების მოწაფეებს და ა.შ. ეს ჩვენ შეცდომებისგან გვიცავს, უფლის სიტყვით “შეიცან ჭეშმარიტება და ჭეშმარიტება გაგათავისუფლებს შენ”. თქვენ კი პირიქით-გაურკვევლობის, ციების და ყოყმანის ბორკილებით ხართ შებოჭილნი. მე მას (ოოკურას) განვუმარტე ჩვენი და მათი განსწვავება იმ ადგილების აღთქმაში, რასაც შვიდი საიდუმლო ეფუძნება. მიუთითე, რომ მათი მღვდლობა არაკანონიერია… და ამიტომაც არ გააჩნიათ ევქარისტიის საიდუმლოებანი. მის მეორე კითხვას-ვფიქრობ თუ არა, რომ პროტესტანტიზმში გადარჩენა შესაძლებელია, ვუპასუხე: „ვინ წარ შენ,სხვისი მონის გამკითხველო? თავისი უფლის წინაშე იგი დგას “, ამიტომ უფალს მივანდობ პროტესტანტების, კათოლიკეების და ა.შ. გადარჩენის გადაწყვეტილებას, მე კი ვერც გავბედავ შევეწო ამ საკითხს. ერთი კი ნამდვილად შემიცლია გითხრათ, პროტესტანტიზმი დიდი საშიშროების წინაშე დგას. ჩვენ ზეცისკენ მიმავალ სწორ და მართალ გზაზე ვდგავართ, პროტესტანტი კი მისკენ ჯურღმულებით და შემოვლითი გზებით მიიწევს. ამიტომ არცაა გასაკვირი, რომ დაიბნეს საკუთარ თუ სწვის შეთხზულ-მონაგონში.

21-ე საუკუნე თავისი გლობალიზაციით, ახალი ტექნოლოგიებით, ტრადიციული ფასეულობების დაკარგვითა და კულტურული და რელიგიური პლურალიზმით, მრავალგვარი სიძნელეების წინაშე აყენებს კაცობრიობას. უეჭველია, რომ მართლმადიდებელი ეკლესიაც ვერ აუვლის გვერდს ამ სიძნელეებს. მან არა მხოლოდ თავი უნდა დაიცვას მათგან, არამედ იპოვოს მათი გადაჭრის ორიგინალური და შემოქმედებითი გზები, რაც მისი გლობალური პასუხისმგებლობის ნაწილია. ამაში ის უნდა დაეყრდნოს ეკლესიის დოგმატს, ისტორიასა და მდიდარ ტრადიციას და ამასთანავე უნდა იყოს მუდმივად შემოქმედებითი, ცოცხალი ორგანიზმი, განმტკიცებული და განათლებული სულიწმიდით.

«,,თუ საბჭოთა ხელისუფლების მიერ შეწყნარებულ და აღიარებულ ეკლესიაში ამ ხელისუფლების მიერ აღზრდილი ახალი კადრები მოვლენ … თავიდან ისინი ხარბად დაეწაფებიან და შეისწავლიან სხვადასხვა თვალსაზრისს, გაიაზრებენ პრობლემებს, დაესწრებიან ღვთისმსახურებებს და ა.შ. რაღაც მომენტში კი, როდესაც თავს ნამდვილ ეკლესიურ ადამიანებად იგრძნობენ, ანტინომიური აზროვნებისათვის სრულიად მოუმზადებლები, იტყვიან:

ასე ასათაურებს დიაკონი ადნრეი კურაევი ერთ-ერთ თავს 1999 წელს გამოცემულ წიგნში О Нащем Поражений . წიგნის შესავალში ავტორი აღნიშნავს: “ამ თავის წაკითხვას უპირველეს ყოვლისა, იმ ახალგაზრდას ვურჩევდი, ვინც სემინარიაში ჩასაბარებლად ემზადება…” მართლაც, სასურველია და აუცილებელიც, რომ ეკლესიის ყველა წევრმა (და არა მარტო სტუდენტებმა) იცოდეს ეკლესიის რეალური ისტორია და სწორედ ეს იქნება მყარი ორიენტირი მარჯვნივ და მარცხნივ უკიდურესი გადახრებისაგან დასაცავად. იერარქიისა და მრევლის მძიმე სულიერი მდგომარეობა ყოველთვის იყო ამქვეყნიური ეკლესიის თანამდევი და სწორედ ამიტომ პოვა ასახვა ამგვარმა მოვლენებმა ეკლესიის მამათა ნაშრომებში… აღნიშნული თავი იბეჭდება მცირეოდენი შემოკლებით.

მთარგმნელი