(იღუმენი პეტრე მეშჩერინოვი – მოსკოვის საპატრიარქოს ბავშვთა და ახალგაზრდობის სულიერი განვითარების ცენტრის თანამშრომელი)

ბერძნულ ენაში სიყვარულს რამდენიმე შესატყვისი-(სინონიმი) აქვს, რომელთა დახმარებითაც ადამიანებს მისი ელფერის გადმოცემა შეუძლიათ. შიშიც ნაირსახოვანია-შემაძრწუნებელიდან მოკრძალებულ თრთოლვამდე. რომელი შიში ესადაგება ქრსტიანს და რომელი მიგვითითებს მის სულიერ არა სიმწიფეზე? როგორ გავარჩიოთ ღვთის შიში ადამიანური შიშებისაგან?

რელიგიური ძიებების მიმართ არაგულგრილი და ლიბერალურად განწყობილი ინტელიგენციის გარემოში გავრცელებული ერთერთი ყველაზე პოპურალური იდეის არსი არის რწმენა იმისა, რომ ყველა რელიგიას ერთსა და იმავე ღმერთისკენ მივყავართ და რელიგიებში ყველა განსხვავება მხოლოდ სიტყვებში და ასევე ერთსა და იმავე სულიერი რეალობისთვის პატივის მიგების გამოხატვის ფორმებშია.

ცნობილი რუსი ლიტურგისტი, წმინდა ეპისკოპოსი–აღმსარებელი ათანასე (სახაროვი) არამართლმადიდებელ ქრისტიანებზე ლოცვასთან დაკავშირებით წერდა: „ რაც შეეხება თქვენი გარდაცვლილი მშობლების მოხსენიებას, მე ვფიქრობ, რომ შვილები ყოველთვის უნდა ლოცულობდნენ თავიანთ მშობლებზე, როგორებიც არ უნდა იყვნენ ისინი, თუნდაც ღვთის პირიდან გადავარდნილები, მგმობელები და სარწმუნოების მდევნელები. მე მწამს, რომ წმ. დიდმოწამე ბარბარე ლოცულობს თავის მკვლელ მამაზე, თქვენი მშობლები კი ქრისტიანები იყვნენ. თუკი ღვთის სიტყვის მიხედვით „ ყოველსა ენასა შინა ღვთის მოშიში და მლოცველი უფლისთვის სათნო არს“, მაშინ მით უმეტეს სამებით დიდებული ერთი ღმერთის მორწმუნენი და ხორციელად მოსული ქრისტეს აღმსარებელნი.

„იეღოვას მოწმეთა“ რიცხვში აღმოჩენილო ძვირფასო თანამემამულეებო! იცით თუ არა, რომ: