„თქვენ კი ქრისტეს სხეული ხართ, ხოლო ცალ-ცალკე – მისი ასოები. ღმერთმა ეკლესიაში დაადგინა პირველად მოციქულები, მეორედ მქადაგებელნი, მესამედ მოძღვარნი, შემდეგ კურნებათა ნიჭების მქონენი, შემწენი, მმართველნი, სხვადასხვა ენებით მოლაპარაკენი. ყველა მოციქულია? ყველა მქადაგებელია? ყველა მოძღვარია? ყველას სასწაულთმოქმედება აქვს? ყველას აქვს კურნებათა ნიჭი? ყველანი ლაპარაკობენენ ებით? ყველანი განმარტავენ? ესწრაფე თუ მაღლეს ნიჭებს და მე გაჩვენებთ ყველაზე აღმატებულ გზას.(1კორ.12:27-31).“

ქრისიტიანობა ადამიანში ცვლილებას ქადაგებს და საზომად წმინდანები მოჰყავს. ქრისტიანობაში წმინდანებად ჩვეულებრივი, ნორმალური ადამიანები ითვლებიან, მაგრამ რა მარტივია ეს შეცვალო ფორმით: აღსარებაზე მიხვიდე და ჩადენილ ცოდვებზე ანგარიში ჩააბარო. ჯვრისწერა-ლამაზი რიტუალია, სულ სხვა საქმეა შეპირდე ღმერთს, რომ შენ ცხოვრებას შეცვლი. სცადე და თქვი, რომ რწმენის გარეშე საიდუმლოება არ აღესრულება — ვერ გაგიგებენ. კიდევ კარგი რომ ამას წმ. მამები აღნიშნავენ და შეიძლება არგუმენტად მათი სიტყვა მოიტანო.

ჩვენ გარკვეული არჩევანის წინაშე ვდგავართ ან-ან: ღმერთი და უკვდავება, ან არაფერი. ამ დილემის თავისებურ გადაწყვეტილებას ჩვენ ვპოულობთ არგუმენტში, რომელიც პასკალის სანაძლეოს სახელით არის ცნობილი.

ნარკომანის აღსარება

დახეთ ყმაწვილებს; ჩვენ სისულელით დახუნძლულ მათ კარზე ვაკაკუნებდით, ჯოჯოხეთის ყველაზე ბნელ დარბაზებში; დახეთ ყმაწვილებს; ჩვენ ცხვირწინ კარები მოგვიჯახუნეს; სად იყვნენ ისინი? ჩვენს ზურგს უკან…
იან კერტისი