„ … შენ ჩემო გოგონა სულიერ გაურკვევლობაში ხარ და ცხოვრებაში ღმერთს კი არა, როგორც ამბობენ სულიერ კომფორტს ეძებ – გსურს, რომ თავს მშვიდად გრძნობდე… შენ ღმერთთან ჯვრის გარეშე გინდა ყოფნა, მაგრამ ასე არ ხდება.“ – წერდა არქიმანდრიტი იოანე კრესტიანკინი თავის სულიერ შვილს. მოდი და ნუ დაეთანხმები…

ქრისტიანი: ნება მომეცით, მხოლოდ ერთი შეკითხვა დაგისვათ და მას შემდეგ, რაც პასუხს გამცემთ, მე ვუპასუხებ თქვენს ნებისმიერ კითხვას. უპირველეს ყოვლისა, მსურს რამდენიმე  საკითხს მოვფინო ნათელი. ახალი ქვეყნიერების თარგმანში იოანეს( 1:1)  შემდეგნაირად იკითხება: „დასაწყისში იყო სიტყვა, სიტყვა იყო ღმერთთან და სიტყვა იყო ღმერთი“. შემდეგ ესაიას( 9:6)-ში (ახალი ქვეყნიერების თარგმანი) ვკითხულობთ: „შეგვეძინა შვილი, მოგვეცა ძე, რომლის მხარზეც იქნება ხელმწიფობა. დაერქმევა მას საოცარი მრჩეველი, ძლიერი ღმერთი, მარადიული მამა, მშვიდობის მთავარი.“ ამგვარად, იეჰოვა ყოვლისშემძლე ღმერთის ტოლია?

არ მიმაჩნია, რომ აგრესიის დონემ იკლო, ის ტალღოვანია, მას საბაბი ჭირდება, მისთვის ეძებენ და ყოველთვის პოულობენ მიზეზებს.

ხშირად გვსმენია მუსლიმებისგან, რომ ისლამი მშვიდობის რელიგიაა.  დღევანდელი რეალობა კი  საპირისპიროს გვაჩვენებს. 

გვწამს, რომ ადამიანის სხეული, ეკლესიის სწავლებით ხდება ჭურჭელი ღმრთის უქმნელი საღვთო ენერგიისა, ქრისტეშემოსილი და სულიწმიდით აღვსილი: „არ იცით, რომ თქვენი სხეულები ქრისტეს ასოებია? . . . ანდა, არ იცით, რომ თქვენი სხეულები ტაძარია თქვენში სულიწმიდისა, რომელიც ღმრთისაგან გაქვთ, და რომ თქვენს თავს არ ეკუთვნით?. . . აბა, ადიდეთ ღმერთი თქვენი სხეულით და თქვენი სულებით, რომელიც ღმრთისაა.“ (1კორ.6,15-20;), „თავად მშვიდობის ღმერთმა წმიდა გყოთ სრულად და მრთელად, თქვენი სული, სამშვინველი და სხეული დაცულ იქნას უმწიკვლოდ ჩვენი უფლის იესუ ქრისტეს მოსვლისას. სარწმუნოა თქვენი მხმობელი, რომელიც აღასრულებს კიდეც.“ (1თეს.5,23-24).